Εμπρός της γης οι κολασμένοι η η πτώση του τυράννου

Εμπρός, της γης οι κολασμένοι
Ο Τύραννος έπεσε

(Μην αφήνεις ποτέ την ανοησία αναπάντητη γιατί υπάρχει κίνδυνος να γράψει ιστορία. Σοφά λόγια)

Τι ανοησίες είναι αυτές που γράφεις ρε Μαρίνο; Καλά, έχασες το αίσθημα του γελοίου, έχασες και την αίσθηση της πραγματικότητας; Ως τώρα ήμουνα ο «Δάσκαλος» και ένα πολύ αξιόλογο κι αξιοσέβαστο άτομο και τώρα ξαφνικά έγινα ο καταπιεστής; Κι αν καταπιεζόσουνα Μαρίνο μου γιατί δεν έφευγες τόσο καιρό; Τι περίμενες; Σε ξεγελούσα εγώ που έκρυβα τις εξουσιαστικές μου διαθέσεις και σε κρατούσα δέσμιο για να σε εκμεταλλευτώ; Για να σας βάλω όλους να τρέχετε και γω να απολαμβάνω την εξουσία μου; Αυτά όλα αν δεν είναι βλακεία είναι απώλεια της πραγματικότητας. Η ηθελημένη διαστρέβλωση.
Εγώ λοιπόν ο τύραννος που ξεσκεπάστηκαν οι σκοτεινές μου προθέσεις έχω τρέξει πολύ περισσότερο απ’ όλους σας. Και με χωρίζει μισός αιώνας απ’ τον μεγαλύτερο.
Δεν αναφέρομαι στα όσα έκανε η «Θεώρηση» μέχρι την πρώτη συνάντηση του Νοεμβρίου. Σημείωσε Μαρίνο τι τρέξιμο έκανα από τότε μέχρι σήμερα. Πρώτα πρώτα, επειδή σε κείνες τις πρώτες ειδυλλιακές συναντήσεις είχαμε θέσει θέμα εξεύρεσης σταθερής στέγης για στέκι του «Πυρ Ομαδόν» που να το έχουμε και για πρόβες κι ίσως ίσως και μικρές παραστάσεις, εγώ ο εξουσιαστής ξαμολύθηκα και έψαχνα σε διάφορες γειτονιές και για όλες τις περιπτώσεις σας ενημέρωνα ακόμα και για τα ενοίκια. Επισκέφθηκα την Κτηματική του Δημοσίου και μίλησα με διάφορους για το ζήτημα της παραχώρησης στέγης και σας ενημέρωσα για τις επαφές μου , με ονόματα και τηλέφωνα μήπως και κανείς από σας γνώριζε κάποιον. Ακολουθεί μια φάση όπου εσείς, εμένα τον εξουσιαστή με διορίζετε μαζί με τον Δημήτρη Τσιάμη και τον Νίκο Γιούσεφ, τριμελή επιτροπή εξεύρεσης χώρου για το φεστιβάλ. Επισκέπτομαι δυο φορές την Δημοτική Αγορά Κυψέλης, επικοινωνώ με την Μίτση Βρασιβανοπούλου και τηλεφωνώ στον Περικλή Λιανό που βρίσκεται με θίασο στη Θεσσαλονίκη για να διευκολυνθούν οι προσπάθειές μας. Εν τω μεταξύ σας ενημερώνω συνεχώς. Δεν ευοδώθηκε το θέμα της Δημοτικής Αγοράς. Μού έχει στείλει στο μεταξύ ένα mail η Κατερίνα Μπερδέκα, που συντονίζει το πρόγραμμα του Θεάτρου Χώρα. Σας ενημερώνω σαν συνεπές ενεργούμενό σας. Εγώ ο εξουσιαστής. Συναντιέμαι με την Κατερίνα στο γραφείο της στην οδό Αθηνάς και συζητάμε την περίπτωση στέγασης του φεστιβάλ τον Ιούνιο στο Χώρα, όπου μας διατίθενται όλοι οι χώροι ακόμα και η ταράτσα για τις ομάδες θεάτρου δρόμου. Σας ενημερώνω αλλά στο μεταξύ εσείς, εν τη απουσία εμού του εξουσιαστή, σε μια απ’ τις «συνελεύσεις» αποφασίζετε το Bios, καταργώντας με εμένα τον εξουσιαστή από μέλος της επιτροπής, θεωρώντας μάλιστα περιττό όχι να ζητήσετε τη γνώμη μου αλλά και να με ενημερώσετε. Και μ’ αφήνετε εκτεθειμένο σε μια συζήτηση που έμεινε μετέωρη.
Μετά και ενδιαμέσως έχουν αρχίσει να γίνονται και να λέγονται πολλά σε βάρος μου, ενώ εγώ με καλή διάθεση κινούμαι για το περιοδικό (που κι αυτό μου το είχατε αναθέσει) να παίρνω προσφορές και αδιάλειπτα να σας ενημερώνω για όλα. Όταν βλέποντας ότι για το περιοδικό δεν υπάρχει από μέρους σας κανένα ενδιαφέρον αποφασίζω ως «Θεώρηση» και με απόλυτη σαφήνεια δηλώνω πως αυτό αποτελεί εντελώς ανεξάρτητη πρωτοβουλία τότε δέχομαι την πρώτη επίθεση ότι αποτελώ δεινό. Προσπαθώ να το χωνέψω και τότε έρχεται το δεύτερο ότι εγώ πρωταγωνιστής σε παραμυθάκι Ασπρούλης θέλω, λέει, στο γραφείο μου από μελιτζάνα να γράφω τα στιχάκια μου ενώ έχω βάλει όλα εσάς , λέει, τα εργατικά κουνελάκια να δουλεύετε. Διαμαρτύρομαι και πάλι με εγκαρτέρηση . Η απάντηση είναι σαν χτύπημα συγκαταβατικό στην πλάτη, με τη φράση «έλα, μην αγχώνεσαι, εμείς σ’ αγαπάμε…». Ιδιόμορφη αντίληψη για την αγάπη. Ακολουθεί η ενορχηστρωμένη άρνηση του ρόλου μου σας πρωτεργάτης της κίνησης με διάφορα προσβλητικά και απαξιωτικά που αποκορύφωμα είναι το δικό σου υψηλού ήθους και ευφυΐας κείμενο.
Τώρα έχω καταλάβει πολύ καλά πως αποτελούμε δυο χωριστούς κόσμους, όχι από ηλικιακή διαφορά, μορφωτική, ιδεολογική η όποια άλλη αλλά από πλευράς σοβαρότητας. Από πλευράς προθέσεων και μεθοδολογίας. Η πρώτη μου απόπειρα εμφάνισε τις αδυναμίες της και εγώ τις σημείωσα. Απάλλαξα το «Πυρ Ομαδόν» από το έρμα των αδυναμιών που προκύψανε και το κρατάω καθαρό και ανοιχτό στην επόμενη φάση του, την οπωσδήποτε σοβαρότερη.
Με ικανοποίηση σημειώνω πως ακόμα κι έτσι, η συνεύρεσή σας, το φεστιβάλ και το περιοδικό που έχετε προγραμματίσει αποτελούν δικές μου γραμμές, περιμένω να σας δω να βαδίζετε ελεύθεροι από την δεσποτική μου εξουσία σε δρόμους που θα χαράξετε εσείς.
Σημείωσε πάντως πως απεχθάνομαι τη βλακεία και την κακομοιριά.