Ο σφυγμός του θεάτρου χτυπάει στις σκηνές των θεατρικών ομάδων

Αγαπητοί φίλοι του Πυρ Ομαδόν 19.12.

Δεν χωράει καμιά αμφιβολία πως ο σφυγμός του θεάτρου μας χτυπάει στις σκηνές των ομάδων που κινούνται από προβληματισμούς αισθητικούς και κοινωνικοπολιτικούς. Αυτό είναι το μέγα βήμα. Αυτή είναι η απαρχή μιας ανατροπής στα δεδομένα της θεατρικής μας αρτηριοσκλήρωσης. Θα επαναλάβω αυτό που είχα σημειώσει στην εισήγησή μου στην τριήμερη Συνάντηση του Νοεμβρίου στο Άλεκτον. « Αυτό που αποκαλούμε σήμερα θεατρική πραγματικότητα τείνει να μεταβληθεί σε ένα απολίθωμα. Η ιστορική πραγματικότητα υφίσταται τα τελευταία είκοσι χρόνια ραγδαίες αλλαγές και μεταβολές, τόσο σε φυσικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο. Το θέατρο ωστόσο διατηρεί τις δομές του αναλλοίωτες απ’ τις αρχές του 20ου αιώνα κι ακόμα παλιότερα και το σύστημά του καμιά αλλαγή δεν έχει επιτρέψει να σημειωθεί. Μοναδικές περιπτώσεις που έκαναν το θεατρικό οικοδόμημα να διασείεται ελάχιστα ήταν τα αυτοσχέδια θεατρικά σχήματα, κάθε φορά που με ποικίλες μορφές σημειώνονταν στην διαδρομή του θεάτρου μας, όσο παροδικά και αν ήταν». Στην επισήμανση αυτή πρέπει να συμπληρώσω πως ένας εχθρός αυτών των ελπιδοφόρων φαινομένων είναι η σύγχυση και ο αποπροσανατολισμός απ’ την άμετρη και χαοτική ανάμειξη των θεωρητικών φληναφημάτων κάποιων που δεν έχουν καμιά σχέση και επαφή με την γενναία πράξη της σκηνής.
Αυτά ως πρόλογος της κριτικής που πήρε η παράσταση της ομάδας «Κρίσιμη μάζα» που παρουσιάζει στο θέατρο Χώρα το έργο «Η Σιωπή πριν…» και που σας την στέλνω με την ίδια ικανοποίηση που σας έστειλα και τα εγκώμια των άλλων ομάδων.
Γιώργος Χατζηδάκης
Κρίσιμη οικολογική παράσταση
"Κρίσιμη Μάζα" σε οικολογική δράση
Πειραματικό θέατρο. Όρος διχαστικός για το κοινό. Περίπου οι μισοί από τους γνωστούς μου θεατρόφιλους το εκθειάζουν, οι άλλοι μισοί το στοχοποιούν. Πριν παρακολουθήσω την παράσταση “Η Σιωπή Πριν” της ομάδας “Κρίσιμη Μάζα”, δεν είχα άποψη για το θέμα. Ως αθεράπευτος σινεφίλ, δεν υπήρξα ποτέ θιασώτης του θεάτρου. Ανεβαίνοντας τα σκαλοπάτια των τριών ορόφων της νέας σκηνής του Θεάτρου “Χώρα”, σκεφτόμουν την ετυμολογία του όρου “Devised Physical Theatre”, του αυτοσχεδιαστικού θεατρικού είδους που ακολουθεί η παράσταση. Σίγουρα δεν ήμουν συγκινησιακά προετοιμασμένος για τα συναισθήματα που γευόμουν μιάμιση ώρα αργότερα…Ανατροπή. Βγαίνοντας από την αίθουσα, όλοι οι τεχνικοί όροι που προσπαθούσα να αξιολογήσω ξαφνικά έχαναν τη σημασία τους μπροστά στη γλυκόπικρη γεύση της οικολογικής ευθύνης που αισθανόμουν να βαραίνει τους ώμους μου. Το μυαλό ταξίδευε ανεξέλεγκτα. Από τις πυρκαγιές του Αυγούστου σε Πάρνηθα και Ηλεία, πεταγόταν στο συγκλονιστικό “Live Earth”, την παγκόσμια συναυλία του Ιουλίου και από εκεί στο φετινό Νόμπελ του… μοναχικού οικολογικού καβαλάρη Αλ Γκορ και πάλι πίσω στις προτροπές της φίλης μου να μην ανάβω άσκοπα το κοινόχρηστο φως των διαδρόμων της πολυκατοικίας μου…Η παράσταση της Αλεξάνδρας Παυλίδου είναι πλημμυρισμένη από συναισθήματα. Η αγανάκτηση, ο αποτροπιασμός, η συγκίνηση, η αποφασιστικότητα, ο σαρκασμός, συνυπάρχουν εκρηκτικά σε ένα αυτοσχεδιαστικό κρεσέντο δόκιμης οικολογικής στράτευσης. Παρακολουθώντας τους πέντε εξαιρετικούς νεαρούς ηθοποιούς να ανταλλάσσουν σκηνικές προσωπικότητες αγκαλιάζοντας με τα σκετς τους μια χούφτα θεατρικών ειδών (μπουρλέσκ, ιμπρεσιονισμό, επιθεώρηση, δράμα, μιούζικαλ), αισθάνεσαι ότι οι ερμηνείες τους εκπέμπουν ένα πάθος απόλυτα προσωπικό. Οι χαρακτήρες που ερμηνεύουν είναι περισσότερο συγκλονιστικοί απ’ όσο απαιτεί μια αυτοσχεδιαστική παράσταση. Η ανακάλυψη αυτή αρχικά σε ιντριγκάρει, μετά σε εντυπωσιάζει, αλλά σύντομα αναρωτιέσαι γιατί σε κάνει να αισθάνεσαι λιγάκι άβολα. Είναι τόσο απλό όσο οι πυρκαγιές του καλοκαιριού: αισθάνεσαι άβολα γιατί η παράσταση τονίζει τη συνυπευθυνότητα σου! Για την οικολογική καταστροφή, την υπερθέρμανση του πλανήτη, τις εκπομπές των καυσαερίων, το φαινόμενο του θερμοκηπίου, τελικός υπεύθυνος είσαι εσύ, η οικολογική αναισθησία και η οχαδερφική αδιαφορία σου.“Η Σιωπή Πριν” είναι κάτι παραπάνω από μια απλή παράσταση με ιδεολογική πεποίθηση, πιο συγκλονιστική από ένα ζωντανό οργανισμό που ενσωματώνει εντυπωσιακά τη ζοφερή επικαιρότητα στους βιορυθμούς της. Είναι ένα παραστατικό μανιφέστο που επιχειρεί -και εν μέρει καταφέρνει- αυτό που ο Χίτσκοκ καθόρισε ως στόχο του σινεμά: την άρση της δυσπιστίας. Και αν δεν κατορθώνει να άρει τη δυσπιστία του θεατή απέναντι στα δρώμενα στη σκηνή, επιτυγχάνει σε μεγάλο βαθμό να άρει τη δυσπιστία του απέναντι στη συλλογική δράση. Όχι κι άσχημα για μια μικρή παράσταση… "πειραματικού θεάτρου".

Νέα σκηνή Θεάτρου “Χώρα” (“Μικρή Χώρα”), 3ος όροφος (χωρίς -αντιοικολογικό- ασανσέρ) Αμοργού 18 - 20, Κυψέλη (πλησίον πλατείας Κολιάτσου)

ΥΓ.Το όνομα του κριτικού δεν αναφέρεται, νομίζω, στην ιστοσελίδα του «Σκάϊ» απ’ όπου το ανωτέρω κριτικό κείμενο. Σχόλιο δικό μου: Μπράβο παιδιά, μπράβο Αλεξάνδρα.!

Γ.Χ