Εισήγηση του Γιώργου Χατζηδάκη στην πρώτη Συνάντηση της Κίνησης Πυρ Ομαδόν

ΚΙΝΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ
ΚΑΙ ΤΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ
ΤΩΝ ΘΕΑΤΡΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ

ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΤΗΣ «ΘΕΩΡΗΣΗΣ». ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ 24 11251 ΑΘΗΝΑ. 2108250312 - 6972260323 hatgeo@otenet.gr - www.theorisi.gr

Εισήγηση Γιώργου Χατζηδάκη
στην Συνάντηση του «Πυρ Ομαδόν»
στο «Άλεκτον» στις 21,22 και 23 Νοεμβρίου 2007


Αυτό που αποκαλούμε σήμερα θεατρική πραγματικότητα τείνει να μεταβληθεί σε ένα απολίθωμα. Η ιστορική πραγματικότητα υφίσταται τα τελευταία είκοσι χρόνια ραγδαίες αλλαγές και μεταβολές, τόσο σε φυσικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο. Το θέατρο ωστόσο διατηρεί τις δομές του αναλλοίωτες απ’ τις αρχές του 20ου αιώνα κι ακόμα παλιότερα και το σύστημά του καμιά αλλαγή δεν έχει επιτρέψει να σημειωθεί. Μοναδικές περιπτώσεις που έκαναν το θεατρικό οικοδόμημα να διασείεται ελάχιστα ήταν τα αυτοσχέδια θεατρικά σχήματα, κάθε φορά που με ποικίλες μορφές σημειώνονταν στην διαδρομή του θεάτρου μας, όσο παροδικά και αν ήταν.
Δεν είναι πρόθεσή μου αυτή την ώρα να επιχειρήσω την ιστορική καταγραφή ή να επισημάνω την κοινωνιολογική συνάρτηση των μεμονωμένων εμφανίσεων θεατρικών ομάδων, αυτό ας το πράξουν οι κατέχοντες τους κώδικες και τις μεθόδους για τέτοια «ειρηνικά» έργα, μιας και επιφυλάξαμε για μας τις τολμηρές και ριψοκίνδυνες πράξεις των σκηνικών προσπαθειών.
Θα περιοριστώ να επισημάνω μια διαπίστωση που την διακρίνω καθαρά και μόνο με τη βοήθεια του προνομίου να διαθέτω λόγω ηλικίας: την ευρύτερη δηλαδή επισκόπησης του θεατρικού τοπίου, μιας επισκόπησης σε ορίζοντα πενήντα και παραπάνω χρόνων. Και η διαπίστωση αυτή είναι πως ότι ανανεωτικό σημειώθηκε στο θέατρό μας οφείλεται στις τολμηρές κινήσεις, νεανικές κατά κύριο λόγο, που επιχειρήθηκαν σ’ αυτό το διάστημα. Και πως τώρα που η κατάσταση είναι πιο κρίσιμη και η δραστηριοποίηση έχει γίνει επιτακτική.
Αυτό, λοιπόν που ονομάζουμε θεατρική πραγματικότητα είναι η στιγμή να μεταβληθεί αγαπητοί φίλοι. Αρκετά κράτησε. Η μορφή με την οποία λειτουργεί το όλο σύστημα είναι πεπαλαιωμένη και ο μηχανισμός της είναι ξεπερασμένος και δυσανεκτικός. Νέες ανάγκες, δομικές, ιδεολογικές και αισθητικές, αναφύονται και η υπάρχουσα πραγματικότητα δεν μπορεί ούτε να τις εκφράσει ούτε να τις καλύψει. Μα κυρίως δεν μπορεί να τις κατανοήσει κι ακόμα ούτε να τις συγχωρήσει. Πολύ περισσότερο δεν είναι διατεθειμένη να την ευνοήσει. Το σύστημα αμύνεται αγαπητοί μου και αμύνεται αποτελεσματικά γι’ αυτό και το οικοδόμημα που αναφέραμε παραμένει αμετακίνητο.

Η μεγάλη δυνατότητα για να συμβαδίσει το θέατρο με την εποχή, με τις κοσμογονικές αναμοχλεύσεις που σημειώνονται σ’ όλο το μήκος της περιόδου μετά τον Δεύτερο Μεγάλο Πόλεμο, κυρίως όμως τα τελευταία είκοσι χρόνια είμαστε εμείς, δηλαδή οι ανεξάρτητες, αυθόρμητες, παρορμητικές θεατρικές μονάδες - λέξη που θα μπορούσε να προέλθει κι απ’ τον αναγραμματισμό της λέξης ομάδα. Και νομίζω πως η μονάδα δίνει χαρακτηριστικά την μελαγχολική αδυναμία του μοναχικού καβαλάρη ενώ αντίθετα η ομάδα δίνει την αίσθηση μιας ελπίδας. Πολλές ομάδες μαζί, πολλαπλάσιες οι ελπίδες.

Θα σας πω αυτό που λέω στους μαθητές μου όταν με ρωτούν τι θα κάνουν βγαίνοντας απ’ τη σχολή, πως θα πορευθούν μέσα στον κεκορεσμένο θεατρικό χώρο και στα αδιέξοδα που ορθώνονται.
Πάρτε την κατάσταση στα χέρια σας, τους συστήνω.
Εμείς με την δημιουργία των θεατρικών ομάδων επιχειρούμε να τολμήσουμε ακριβώς αυτό. Ε, είναι καιρός να προτείνω σε όλους εσάς κάτι πιο συγκεκριμένο απ’ την απλή παραίνεση. Και γι’ αυτό σας καλέσαμε εδώ για ένα πολύ συγκεκριμένο βήμα. Σας καλέσαμε για να σας προτείνουμε την συνάντηση, την συνομιλία και την ανταλλαγή μεταξύ σας κι ακόμα την συνεργασία και την συμπόρευση προς κάποιες κοινές επιδιώξεις αφού υπάρχουν προβλήματα που χρειάζονται συντονισμένη και μαζική αντιμετώπιση.
Αυτά ως πρόλογος.

Για εκείνον που θα αναλάβει την εισήγηση μιας συγκέντρωσης σαν την Κίνηση Πυρ Ομαδόν , που στοχεύει στην Συνάντηση και την συζήτηση μεταξύ των θεατρικών Ομάδων , δυο επιβάλλεται να είναι τα σημεία που πρέπει να θίξει και να εξηγήσει σ’ αυτούς που καλούνται να παραβρεθούν.
Πρώτον ποιος είναι ο ορισμός της θεατρικής ομάδας.
Τι εννοούμε δηλαδή όταν αποκαλούμε θεατρική ομάδα ένα θιασικό σχήμα, ένα μόρφωμα, ένα συγκρότημα ηθοποιών που συμπήχθηκαν αποσκοπώντας να ανεβάσουν στη σκηνή μια θεατρική παράσταση.
Και δεύτερο για ποιο λόγο και με ποιο σκοπό, πού αποβλέποντας και τι προσδοκώντας επιχειρείται αυτή η Συνάντηση, η συνομιλία, η συνεργασία, και εν τέλει πού κατατείνει πρωτοβουλία μας αυτή.

Για τον προσδιορισμό του σχήματος που αναφέρεται ως θεατρική ομάδα θα ήταν σκόπιμο να ακούσουμε τις γνώμες και τις προτάσεις όσων θα παραστούν στη Συνάντηση, όσων βίωσαν τις ποικίλες εμπειρίες που προσφέρουν άφθονες οι διαδικασίες «στησίματος» και λειτουργίας μιας θεατρικής ομάδας, μακρόβιας, βραχύβιας η και στιγμιαίας - και απ’ την άλλη όχθη οι θεωρητικοί , οι παρατηρητές της πράξης της θεατρικής, αυτοί που μελετούν και σπουδάζουν τα θεατρικά φαινόμενα, τα αναλύουν, τα καταγράφουν δελτοποιώντας τα, αυτοί που εξάγουν συμπεράσματα για την φύση των φαινομένων και την θέση τους μέσα στην κοινωνία της δημιουργίας και της προσφοράς. Δική τους ευθύνη είναι επίσης να διαγνώσουν, να αξιολογήσουν, να κατατάξουν και να καταγράψουν τα ρεύματα και τις τάσεις που εκφράζουν οι ομάδες μέσα σ’ ένα πλαίσιο, ας πούμε δεκαετίας. Αυτός είναι ο ρόλος των θεωρητικών και από τις τάξεις τους περιμένουμε παρόμοιες ουσιαστικές επισημάνσεις.
Για την μορφολογία των θεατρικών ομάδων, ωστόσο και την ιστορία τους, μια σημαντική συνεισφορά μας προσφέρουν οι καταγραφές των πρώτων ιστορικών του θεάτρου μας και ιδιαίτερα του Νικόλαου Λάσκαρη που περιγράφοντας τις πρώτες θεατρικές απόπειρες των Καλόγνωμου και Ματζουράνη στη Σύρο το 1830 και του Θεόδωρου Ορφανίδη και της παρέας των εμφορούμενων με αντιοθωνικό μένος νέων της Αθήνας του 1836, στην ουσία μας περιγράφει στην εντέλεια δυο θεατρικές ομάδες όπως θα τις γνωρίσουμε σ’ όλη την μετέπειτα ωριμότητα και εξέλιξη του θεάτρου μας.
Αλλά, όπως είπαμε, ας αφήσουμε καλύτερα τους αρμόδιους θεατρολόγους να εκφράσουν τον θεατρικό τους λόγο, για τις θεατρικές ομάδες, (τώρα η και αργότερα), για την προέλευση και την ιστορία τους, για την μορφή ή μάλλον τις μορφές που εμφανίζονται και δρούν στο διάστημα της ιστορίας, τις δομές τους, τις συνθήκες που τις υπαγορεύουν, την προσφορά τους κάθε φορά στον θεατρικό μας πολιτισμό και ας στραφούμε στο πρακτικό μέρος, στους σκοπούς δηλαδή, που ενέπνευσαν το Πυρ Ομαδόν, την τωρινή μας διοργάνωση.

Αυτό είναι νομίζω αποκλειστικά καθήκον του εμπνευστή και εισηγητή αυτής της πρωτοβουλίας και θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν λογοδοσία, ή σαν από- λογία, για ποιο λόγο δηλαδή σας κάλεσα σήμερα και αύριο και μεθαύριο, εδώ στον φιλόξενο χώρο του Άλεκτον, και να σας εξηγήσω γιατί θεωρώ μεγάλης αναγκαιότητας, σκοπιμότητας και ωφέλειας για τα τόσα πολλά η έστω και λιγότερα, θεατρικά σχήματα που δεν ακολουθούν την τυπική σχέση εργοδότη εργαζόμενου και δεν διέπονται από κερδοσκοπική πρόθεση αλλά επιδιώκουν κυρίως κάτι να κομίσουν εις την τέχνην, για να θυμηθούμε και τον ποιητή.

« Η ισχύς εν τη ενώσει» είναι παληό ρητό και δοκιμασμένο στην πράξη. Και για να μην μακρηγορούμε ας σκεφθούμε ποια τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε όλοι εμείς που επιχειρούμε την ανδρεία πράξη, στα κράσπεδα του συστήματος, να ανεβάσουμε ένα θεατρικό έργο. Εξασφάλιση στέγης είναι το πρώτο αν βέβαια έχουμε συμπληρώσει το θίασό μας. Δεύτερο στην ιεραρχία των δυσκολιών έρχεται το ποσό που απαιτείται για την κάλυψη των δαπανών της παραγωγής. Τρίτο στην σειρά είναι το πρόβλημα της προβολής, η αναγγελία δηλαδή της παράστασής στα δραστικά μέσα επικοινωνίας.
Τα δυο πρώτα, στέγη και κεφάλαιο συνδέονται άρρηκτα.
Η εξασφάλιση της στέγης απαιτεί ένα ποσό, έξι χιλιάδων ευρώ, με 300 ευρώ την ημέρα και για είκοσι ας πούμε παραστάσεις.
Η παραγωγή, κοστούμια, σκηνικό, πρόβες, φωτογραφίες, πρόγραμμα, αφίσα και γενικά έξοδα, με μέτριους υπολογισμούς με το οικονομικό μέτρο, χρειάζεται δυο χιλιάδες και με λίγο πιο άνετο τρεις με τέσσερις.
Αυτή η δαπάνη, των δέκα χιλιάδων ευρώ, που μπορεί να είναι και οκτώ, και επτά με λελογισμένη διαχείριση, είναι απαραίτητη για τις είκοσι παραστάσεις που προαναφέραμε. Δεν υπολόγισα βέβαια καμιά αμοιβή για τους ηθοποιούς ή τα ασφαλιστικά τους μιας και είναι πρακτική εφαρμοσμένη στην περίπτωσή των ομάδων η διανομή ποσοστών και απ’ αυτά ελπίζεται πως θα καλυφθούν και τα ένσημα. Ποικίλουν ωστόσο, όπως ξέρετε οι περιπτώσεις. Μεγάλη και πολύμορφη είναι η ποικιλία των οικονομικών σχέσεων των ηθοποιών με τις ομάδες και αυτό είναι επίσης ένα θέμα που χρήζει να ερευνηθεί από αυτούς που καλούνται να μελετήσουν και να καταγράψουν το πολιτιστικό και κοινωνικό αυτό φαινόμενο. Επομένως εγώ επανέρχομαι στα όσα σας έλεγα για τα εγγενή πρωταρχικά προβλήματα των ομάδων
Στην απαρίθμηση των οικονομικών απαιτήσεων δεν υπολόγισα τα συγγραφικά δικαιώματα αφού εφαρμοσμένη πρακτική και σ’ αυτόν τον τομέα είναι το ανέβασμα κειμένων χωρίς τέτοιες υποχρεώσεις. Και τέτοια δικαιώματα εξ άλλου καλύπτονται από τις όποιες εισπράξεις.

Η προσδοκία των εισπράξεων συνδέεται κατ’ ευθείαν με την προβολή και την προώθηση της παράστασης (το λεγόμενο και promotion) και για αυτή την αρμοδιότητα, δαπάνη αμοιβής δεν υπολογίσαμε. Συνεπώς θα πρέπει στο θέμα της προβολής η ομάδα να περιοριστεί στα όσα μόνη της είναι δυνατό να εξασφαλίσει, να καταφύγει δηλαδή στην καθιερωμένη αποστολή δελτίων τύπου στις εφημερίδες και τους ραδιοφωνικούς σταθμούς και να προσπαθεί μέσω γνωστών και φίλων να πετύχει κάποια χορηγία επικοινωνίας από κάποιο τηλεοπτικό μέσο, πράγμα που σπανιότατα επιτυγχάνεται. Κι αυτό έχει την εύκολη εξήγησή του.
Οι εφημερίδες, τα περιοδικά και οι σταθμοί προβάλουν συστηματικά θιάσους και πρόσωπα γνωστά στο ευρύ κοινό. Αυτό είναι απαίτηση της αγοράς, της κατανάλωσης. Εκτός αυτού, γνωρίζω εκ πείρας πως οι σχετικοί συντάκτες βομβαρδίζονται και αντιστοίχως πιέζονται, από μια πληθώρα ανακοινώσεων για εκδηλώσεις, ώστε θα είναι ευτύχημα αν η παράσταση της ομάδας που συζητάμε συμπεριληφθεί στην ειδική σελίδα με την ατζέντα της ημέρας. Θα αποτελέσει δε ευεργέτημα μέγα αν η αναφορά της γίνει σε χωριστή στήλη και, πω, πω χαρές και περηφάνια, αν μπει και φωτογραφία.
Αυτοί λοιπόν αγαπητοί μου είναι οι τρεις βασικοί καημοί ( γιατί φυσικά υπάρχουν κι άλλοι πολλοί) που κατατρύχουν ημάς τους τολμηρούς που επιχειρούμε το απονενοημένο, να διανοίξουμε έναν δικό μας χώρο στον συνωστισμό της θεατρικής πραγματικότητας και να εκφράσουμε τον δικό μας λόγο, την δική μας άποψη για τον κόσμο, τη ζωή και την εποχή που ζούμε..

Ε, και τι θα κάνει για όλα αυτά το Πυρ Ομαδόν, η Συνάντηση και συνομιλία των θεατρικών Ομάδων, η συναίνεση για μια συνολική προσπάθεια; Νομίζω ότι μπορεί να κάνει πολλά, η τουλάχιστον για πολλά να προσπαθήσει. Και αν δεν κατορθώσει να τα επιλύσει όλα είναι βέβαιο και είναι δυνατόν κάποια να τα εξασφαλίσει και κάποια άλλα να τα βελτιώσει.
Να εξασφαλίσει πρώτα-πρώτα χώρους παραστάσεων σε κρατικά, δημοτικά η ακίνητα τραπεζών και οργανισμών και να επινοήσει τρόπους για τον εξοπλισμό των χώρων αυτών. Στο λεκανοπέδιο υπάρχουν πολλές θεατρικές αίθουσες, άριστα εξοπλισμένες που παραμένουν αναξιοποίητες. Παράλληλα και πολλοί χώροι, αίθουσες που μπορούν με πολύ μικρή διαμόρφωση να στεγάσουν μια θεατρική παράσταση. Μια μικρή έρευνα θα έχει πλούσια αποτελέσματα και από κει και πέρα είναι ζήτημα κρούσεων και διεκδίκησης των χώρων αυτών. Σας ανέφερα ήδη για θεατρικές αίθουσες, απολύτως και στην εντέλεια εξοπλισμένες που βρίσκονται σε διάφορα σημεία του λεκανοπεδίου και παραμένουν σε αχρησία. Και πρώτα- πρώτα πρέπει να αναφερθώ στο θέατρο του Δήμου της Αθήνας που είναι πίσω απ’ τον Άγιο Σώστη. Ο εξοπλισμός του είναι υπερτέλειος. Ανάλογο είναι το θέατρο της Σιβιτανιδείου Σχολής, με άρτιο εξοπλισμό κι αυτό, μόνο που διαθέτει λιγώτερα καθίσματα. Αν θυμάμαι καλά καμιά ογδονταριά. Έξω όμως απ’ αυτήν τη θεατρική αίθουσα υπάρχει ένας πολύ πιο μεγάλος χώρος, ψηλοτάβανος που με δυο πατάρια, τους απαραίτητους προβολείς και καθίσματα που η σχολή διαθέτει άφθονα μπορεί να λειτουργήσει απολύτως ικανοποιητικά σαν αίθουσα θεάτρου. Η «Κρητική Εστία» εξ άλλου διαθέτει μια μεγάλη αίθουσα εκδηλώσεων με σκηνή και καμαρίνια. Έχει και φώτα και καθίσματα και το μόνο μειονέκτημα του μεγάλου αυτού χώρου είναι πως δεν έχει επικλινές έδαφος. Χώρους ανάλογους έχουν ο «Παρνασσός» στην πλατεία Καρύτση, ο «Δημόκριτος» στο Χολαργό κι άλλοι Σύλλογοι και Ιδρύματα. Όσον αφορά για τους αδιαμόρφωτους χώρους που προσφέρονται για να λειτουργήσουν σαν θεατρικές αίθουσες, αυτοί υπάρχουν σε πληθώρα σε πολλές περιοχές και ιδιαίτερα σε γειτονιές σαν τον Κεραμεικό, που ανήκουν στο δημόσιο, σε Οργανισμούς, σε Τράπεζες, στην Κτηματική Εταιρεία του Δημοσίου η σε ιδιώτες. Δεν είναι δύσκολο νομίζω τέτοιοι χώροι να παραχωρούνται για κύκλους παραστάσεων.
Ρεαλιστικό είναι εξ άλλου να ενοικιαστεί ένας τέτοιος ιδιωτικός χώρος και με τα μέσα που διαθέτουμε καθένας από μας (φώτα, πατάρια, σκηνικά, πανιά, πάγκοι, ξυλία κλπ. ) να εξοπλιστεί και διαμορφωθεί ώστε να χρησιμοποιείται εναλλάξ από τις ομάδες του Πυρ Ομαδόν, είτε για πρόβες, είτε για παραστάσεις και σ’ αυτό τον χώρο να στεγάζει η Κίνησή μας και όποιες άλλες δραστηριότητες προγραμματίζει. Υπολογίζοντας ένα ενοίκιο χιλίων ευρώ το μήνα περίπου έχουμε κόστος τριάντα πέντε ευρώ την ημέρα, το 1/10 δηλαδή περίπου των όσων ζητούν οι αιθουσάρχες. Ένα τέτοιος χώρος μπορεί να στεγάζει, με μια μελετημένη παραχώρηση δυο και τρεις παραστάσεις το μήνα και παράλληλα να χρησιμοποιείται και για πρόβες άλλων τριών θιάσων. Σάββατο και Κυριακή πρωί μπορεί να προσφέρεται για παιδικά θεάματα παραγωγής δικής μας. Ιδού ένα σχέδιο απολύτως πραγματοποιήσιμο και απολύτως συμφέρον.

Στο ζήτημα των χορηγιών, κρατικών η ιδιωτικών δυνατόν να μεθοδευθεί μια καμπάνια που θα απευθυνθεί σε επιχειρήσεις δηλαδή σε υποψήφιους χορηγούς, με το ισχυρό επιχείρημα πως η προβολή τους θα είναι πολυμερής και βέβαια πολλαπλάσια της μιας ομάδας και θα απευθύνεται σ’ ένα πολύ μεγαλύτερο κοινό. Θα του τονιστεί επίσης πως θα γίνει χορηγός μιας κίνησης πολλών σχημάτων και πως θα ευνοήσει εκτενέστερα την καλλιτεχνική δημιουργία. Εκτός αυτού η επιχείρησή του θα προβληθεί σε κοινό ευρύτατο.
Αυτά όσον αφορά τους ιδιώτες χορηγούς. Για το αίτημα προς τους κρατικούς φορείς θα υποστηριχθεί το επιχείρημα του συνασπισμού πολλών θεατρικών δυνάμεων και η πολιτιστική σημασία της πολυάριθμης καλλιτεχνικής δημιουργίας. Δεν νομίζω πως οποιοσδήποτε φορέας είναι δυνατόν να αφήσει ένα τέτοιο αίτημα εκ μέρους σαράντα και πενήντα θεατρικών ομάδων χωρίς ανταπόκριση. Αν συμβεί κάτι τέτοιο θα δημιουργηθεί δημόσιο ζήτημα. Δεν μπορεί να επιχορηγείται ένας θίασος, ας πούμε το Αμόρε, η το θέατρο του Νέου Κόσμου, με 200 000 ευρώ και να μην δίνει το υπουργείο το ίδιο ποσό σαν χορηγία σε πενήντα θεατρικές ομάδες. Ποιος θα μείνει αδιάφορος; Με ένα τέτοιο ποσό οι πενήντα ομάδες του Πυρ Ομαδόν θα επιδοτούνται με πέντε χιλιάδες ευρώ η κάθε μια.
Στο θέμα των οικονομικών πόρων υπάρχει η δυνατότητα της αυτοχρηματοδότησης και γι’ αυτό υπάρχουν κάποιες ιδέες, ρεαλιστικές νομίζω και εφαρμόσιμες. Εγγραφή συνδρομητών για όλες τις παραστάσεις των ομάδων, έκδοση μικρού εντύπου της Κίνησης με διάφορα κείμενα και την δραστηριότητα των ομάδων, που η δαπάνη του θα καλύπτεται από καταχωρήσεις και διατίθεται με πολύ φθηνό τίμημα μαζί με το πρόγραμμα στις παραστάσεις μας. Διοργάνωση ειδικών παραστάσεων και εκδηλώσεων θεαματικών και μουσικοχορευτικών, δημιουργημένες απ’ τις ομάδες αποκλειστικά για την ενίσχυση του κοινού ταμείου. Πολλές άλλες ιδέες με αυτόν τον στόχο είναι δυνατόν να εφαρμοσθούν ώστε να εξασφαλίζεται μια σχετικά άνετη αυτοχρηματοδότηση κάποιων παραγωγών που δυσκολεύονται.

Ανάλογα δεδομένα θα ισχύσουν και προς τα μέσα επικοινωνίας. Τώρα όσον αφορά αυτόν τον τομέα θα πρέπει να γίνει μια μελέτη και μια συζήτηση για το αν το Πυρ Ομαδόν μπορεί να διεκπεραιώσει μόνο του το σοβαρό θέμα της προβολής των παραγωγών των μελών του ή θα καταφύγει σε κάποιο σχετικό γραφείο. Προς αυτή την κατεύθυνση η διαδικτυακή δυνατότητα με αποστολή σε πολλούς παραλήπτες των περιποιημένων δελτίων του Πυρ Ομαδόν με την αναγγελία των παραστάσεων είναι νομίζω ένας καλός δρόμος που αν δεν παρακάμπτει την πεπατημένη των μέσων επικοινωνίας οπωσδήποτε εξασφαλίζει μια πολύ χρήσιμη πρόσβαση προς ένα μεγάλο κοινό. Ακόμα όμως και αν αποφασιστεί να χρησιμοποιηθεί κάποιος επαγγελματίας ειδικός η επιβάρυνση για την κάθε ομάδα θα είναι κατά πολύ μικρότερη αφού η συμφωνία θα γίνει για το σύνολο των παραγωγών.

Πριν εκταθούμε και προς άλλες, πολλές άλλες και ουσιαστικές παραμέτρους, ας δούμε ποια μπορεί να είναι η ισχύς, η δυναμική αυτής της Συνεργασίας. Με ποιες πλάτες δηλαδή θα διεκδικήσουμε όλα τα παραπάνω. Γιατί πρέπει να σας τονίσω αγαπητοί μου πως αυτό είναι το μέγα ζητούμενο και από την ισχύ αυτής της ενωτικής πρόθεσης θα εξαρτηθούν όλα τα προσδοκώμενα.

Με πολύ κόπο και προσπάθεια, αβοήθητοι σχεδόν, κατορθώσαμε εμείς της Θεώρησης, να εντοπίσουμε τις αναφορές σε πεντακόσιες περίπου θεατρικές ομάδες που εμφανίσθηκαν στον θεατρικό ορίζοντα της επταετίας του αιώνα μας και είναι εξακριβωμένο πως αν η επιχειρησιακή μας δυνατότητα ήταν καλύτερη θα ανακαλύπταμε κι άλλες εκατό η ίσως και διακόσιες.
Κατορθώσαμε να απευθυνθούμε σε εκατόν δέκα οκτώ για την ακρίβεια και ευτυχήσαμε να ανταποκριθείτε και να βρίσκεστε σήμερα εδώ τριάντα πέντε θεατρικές ομάδες.Εκκρεμούν οι επαφές με καμιά δεκαπενταριά θετικές αποδοχές περίπου, που από λόγους εμπλοκής του συστήματος η λαθεμένης ηλεκτρονικής διεύθυνσης τους, ή απουσίας τους από την Αθήνα δεν κατορθώθηκε μέχρι σήμερα να τους έχουμε ειδοποιήσει για την Συνάντησή μας. Έχουμε λοιπόν σαν δεδομένο πως εν δυνάμει η Συνάντηση Πυρ Ομαδόν μπορεί σε πρώτο στάδιο να αποτελεσθεί από σαράντα η σαράντα πέντε θεατρικές ομάδες.
Αν κάθε θεατρική ομάδα αποτελείται από οκτώ κατά μέσον όρο άτομα, μαζί με τους συντελεστές, το σύνολο που προκύπτει είναι ένας κόσμος τριακοσίων πενήντα περίπου ανθρώπων, που σίγουρα είναι αρκετά παραπάνω αν προστεθεί και ο οικείος συμμετέχων περίγυρος της κάθε ομάδας. Ακόμα όμως κι αν ο αριθμός των ατόμων είναι τριακόσια, η δυνατότητα επιβολής αυτού του συνόλου είναι πολύ ισχυρή και οι πάσης φύσεως διαπραγματευτικές του προσπάθειες είναι από κάθε πλευρά υπολογίσιμη, όσο, φυσικά δεν μπορεί να είναι μια μεμονωμένη θεατρική ομάδα που εκφράζει τα πέντε η τα δέκα μέλη της.


Δεν θέλω να σας κουράσω, ούτε να εξαντλήσω το θέμα, εξαντλώντας και το ενδιαφέρον σας, με την απαρίθμηση των όσων είναι δυνατόν να επιτευχθούν και ποιες ενέργειες, διερευνήσεις, ακόμα και κρούσεις έχουν γίνει μέχρι σήμερα, ποιες προοπτικές άμεσης πραγματοποίησης σχηματίζονται και πόσο σημαντικές θα αποβούν για το σύνολο και την κάθε ομάδα ξεχωριστά.
Συμπληρωματικά μόνο είναι απαραίτητο να αναφερθώ στην πρόθεση κατά τον Απρίλιο να οργανωθεί ένας κύκλος παραστάσεων με την ονομασία Εαρινός Κύκλος, σαν μια πρώτη απόπειρα συντονισμένης ομαδικής εκδήλωσης. Το πόσο σκόπιμο θα είναι αυτός ο κύκλος κάθε φορά να περιστρέφεται γύρω από συγκεκριμένο θέμα, ποιοι χώροι είναι δυνατόν να εξασφαλιστούν, με ποια μέσα και ποιά χρήματα και ποιες θα μπορούν να είναι οι προοπτικές της αξιοποίησης των παραγωγών αυτών μένει να το συζητήσουμε σε μια συνεδρίαση που θα ακολουθήσει το τριήμερο των πρώτων τοποθετήσεων.
Θέλω μόνο να σημειώσω σήμερα πως τις παραστάσεις αυτού του Εαρινού Κύκλου θα μπορέσουμε να τις διοχετεύσουμε σε καλοκαιρινές πολιτιστικές διοργανώσεις Δήμων, Νομαρχιών, ΤΕΔΚ, Πνευματικών Κέντρων και Πολιτιστικών Συλλόγων. Και πρέπει να σας αναφέρω πως πολλά, πάρα πολλά χρήματα διατίθενται κάθε καλοκαίρι για την κάλυψη των αμέτρητων διοργανώσεων και φεστιβάλ που γίνονται σ’ όλη την Ελλάδα.
Και ασφαλώς δεν θα αφήσουμε ανεξέταστο το μέγα ζήτημα των ευρωπαϊκών προγραμμάτων που είτε απ’ ευθείας είτε μέσω πανεπιστημίων ή άλλων φορέωνκαι της συμμετοχής ελληνικών θεατρικών ομάδων σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις.

Σαν κατακλείδα της σημερινής πρώτης εισήγησής θα ήθελα, αγαπητοί φίλοι να σας ξεκαθαρίσω τις προθέσεις μου, όσον αφορά τον ρόλο που προτίθεμαι να παίξω εγώ και η ομάδα Θεώρηση στην συγκρότηση και λειτουργία του Πυρ Ομαδόν. Σας δηλώνω λοιπόν πως δεν έχουμε καμιά απολύτως ηγετική φιλοδοξία. Εγώ προσωπικά δεν έχω την πρόθεση να καπελώσω κανένα και να υποτάξω κάποιον από σας με τις απόψεις και τις ιδέες μου τις οποίες απλώς θέτω στη διάθεσή σας. Θεωρώ πως ακόμα και ως εδώ αν περιοριστεί η συμμετοχή μου είμαι πολύ ικανοποιημένος για το ξεκίνημα μιας τόσο απαραίτητης, όπως πιστεύω πρωτοβουλίας. Το πόσο πολλαπλά χρήσιμη για το σύνολο ημών, αλλά και για το σύνολο της κοινωνίας είναι αυτονόητο. Ένα σύνολο καλλιτεχνών που εκπροσωπούν πολλούς τομείς της δημιουργίας είναι σε θέση πολλά να πραγματοποιήσουν. Είναι απαραίτητο επίσης, στους πονηρούς καιρούς που ζούμε, να διευκρινίσω πως η πρωτοβουλία μας δεν κρύβει καμιά μυστική σκοπιμότητα. Στα δεκαεπτά χρόνια που δραστηριοποιείται η «Θεώρηση» απόφυγε συστηματικά να συνδεθεί με οποιοδήποτε οργανωμένο συμφέρον πολιτικό ή άλλο. Δεν πρέπει πάντως να υποτιμηθεί η πολύ μεγάλη αξία της αλληλεγγύης, της συμπαράστασης δηλαδή μεταξύ των ομάδων που θα μπορούσαμε να την κλείσουμε στο αξίωμα των τριών σωματοφυλάκων «Όλοι για έναν και ένας για όλους».

Σας διαβάζω τώρα το κείμενο που μου έστειλε η Ένωση θεατρικών Σχημάτων Θεσσαλονίκης για την σημερινή μας συνάντηση.


Η Ενωση Θεατρικών Σχημάτων Θεσσαλονίκης ιδρύθηκε το 1999 στη Θεσσαλονίκη. Βοηθά όλα τα θεατρικά σχήματα της πόλης μας αλλά και ορισμένα εκτός αυτής, σε θέματα Μάρκετιγκ, Οργάνωσης, Διεθνών Σχέσεων, Φετιβάλ, επιχορηγήσεων, κλπ.
Ως τώρα έχει καταφέρει :
α. να ιδρύσει ένα φεστιβάλ ανεξάρτητων σχημάτων (Οκτώβριο)
β. να δημιουργήσει λίστα ηθοποιών με πλήρη στοιχεία για την ενημέρωση σκηνοθετών και σχημάτων
γ. να οργανώσει σεμινάρια Μάρκετιγκ και σκηνοθεσίας
δ. να διατηρήσει αρχείο δημοσιευμάτων ΜΜΕ από τις δραστηριότητες των μελών της

Συνεχίζει και για άλλα θέματα

Συναδελφικά

Σταμάτης Γαργαλιάνος-Ψύταλης

Ώστε λοιπόν υπάρχει και ένα προηγούμενο εφαρμοσμένο και απ’ όσο συμπεραίνω αρκετά πετυχημένο.

Γιώργος Χατζηδάκης